Publiczny wykład wieczorny profesora dr. Jürgena Kreylinga (Uniwersytet w Greifswaldzie, Instytut Botaniki i Ekologii Krajobrazu)

Osuszanie torfowisk strefy umiarkowanej spowodowało szereg problemów, takich jak emisje gazów cieplarnianych, eutrofizacja i osiadanie gruntu spowodowane mineralizacją torfu, a także utratę wysoce wyspecjalizowanej różnorodności biologicznej. W oparciu o dane z Centrum Torfowisk w Greifswaldzie przeanalizuję potencjał paludikultury, czyli wykorzystania torfowisk w warunkach wilgotnych, w kontekście sprostania wyżej wymienionym wyzwaniom. Ponowne nawodnienie skutecznie ogranicza utratę węgla, jednak ponownie nawodnione torfowiska niskie charakteryzują się większą zawartością składników odżywczych i różnią się składem roślinności w porównaniu z torfowiskami naturalnymi. Zbiór nadziemnej biomasy roślinnej może skutecznie zmniejszyć konkurencję między gatunkami roślin, a także obciążenie składnikami odżywczymi, podczas gdy produkcja podziemna, prowadząca do tworzenia się torfu i potencjalnego magazynowania węgla, jest nawet wzmacniana przez wysokie stężenie składników odżywczych. Paludikultura może przyczynić się do realizacji celów ochrony wielu taksonów, takich jak rośliny, stawonogi i ptaki. Zjawiska suszy występują z coraz większą intensywnością i częstotliwością w wyniku zmian klimatycznych. Wysoki poziom rozkładu w tych warunkach jest jednak równoważony przez zwiększoną produkcję korzeni wynikającą z wydłużonego podziemnego sezonu wegetacyjnego. Stwierdzam, że paludikultura jest realną opcją gospodarowania na ponownie nawodnionych torfowiskach, która może ograniczyć wiele wyzwań środowiskowych, takich jak emisje gazów cieplarnianych, eutrofizacja i utrata różnorodności biologicznej.

Moderacja: dr Hasmik Hunanyan