Panie z U100 zdają sobie sprawę: "Wszystko dzieje się tak szybko i zanim się zorientujemy, mija nas. Ale ta "artystyczna inteligencja" robi coś z naszym zdrowym rozsądkiem!

"Puszka Pandory się otwiera!"

Pięć starszych pań spotyka się codziennie na ławce, którą nazywają swoją własną: Nasza Ławka. Tutaj z humorem dyskutują o wszystkim, co porusza kobiety. Rozmawiają o codziennych sprawach, troskach i problemach, życiowych wydarzeniach i pytaniach.
Dziś interesują się tym, co dzieje się w cyfrowym świecie. Jak się z nim konfrontują? Synowie, którzy bez pytania dają swoim mamom smartfony. Władze, które zmieniają wszystko na cyfrowe i internetowe. Czy w przyszłości w urzędzie opieki społecznej, w szpitalu, w domu spokojnej starości będzie tylko ta KAI, ta sztuczna inteligencja przy telefonie? I to ona będzie w przyszłości partnerem do dialogu?
Słyszałem, że język SI nazywa się Python. Co, fałszywy wąż? Nie, to nazwa języka programowania. Rzeczowniki to omeny.
Ale jest w tym jedna dobra rzecz: sztuczna inteligencja jest bardzo sprytna i może natychmiast odpowiedzieć na wiele pytań i bardzo szybko nam pomóc. Zawsze można poprosić Alexę lub Siri, czekają na nas w kafejce internetowej. Mogą naśladować ludzi i być przyjazne. Ale nie mogą czuć, myśleć i na pewno nie mogą działać!
A wtedy wszyscy staniemy się przezroczyści. Co to oznacza? Cóż, będą w stanie przejrzeć nas online. Wtedy otworzą się księgi Pandory! To się nazywa pudełko. Jakie pudełko?
Puszka Pandory otwiera się i duch wychodzi. I nikt nie może jej ponownie zamknąć?
Nikt nie może. To może zostanie naszym burmistrzem? Albo naszym ministrem kultury z tą artystyczną inteligencją!
Musimy coś zrobić. Ale co? Karate!